Wat vertellen foto’s ons over de mensen van wie we houden, over de mensen tot wie we in verhouding staan? Wat vertellen foto’s ons over onszelf, en over hoe we in verhouding staan tot de ander? Brengt fotografie ons dichter bij de ander? Dat zijn de vragen die Christiaens zich in haar werk stelt, telkens via een persoonlijk en intiem narratief over familie en relaties. Centraal daarin staat, zichtbaar of niet, niet zelden Christiaens zelf.
Ook het medium waarmee dat ze dat doet, de fotografie, wordt in vraag gesteld. Is de lens een venster op de ander? Of veeleer een spiegel op onszelf en onze verlangens? Wat verandert er wanneer de fotograaf mee in het beeld stapt en mee onderwerp wordt?

Christiaens maakt in haar werk gebruik van verschillende camera’s en fotografische technieken, van nieuwe en geënsceneerde beelden, van archiefmateriaal en foto’s uit het familiealbum. Grenzen tussen verleden en heden, tussen privaat en publiek worden zo bewust opengelaten; beelden glijden na verloop van tijd de ene dimensie uit en de andere in.
Wat we toen vastlegden, bekijken we nu niet meer op dezelfde manier als toen; wat we nu vastleggen, bekijken we later niet meer op dezelfde manier als nu. Met de jaren krijgen beelden nieuwe betekenislagen en verschuiven de bestaande, afhankelijk van waar we op dat moment zelf staan, of van wat de huidige (maatschappelijke) context ons voorschrijft. Foto’s mogen dan wel gefixeerd zijn in de tijd, hun betekenissen zijn dat, net zoals identiteiten en relaties, geenszins.
Het is buitengewoon wonderlijk en mysterieus dat een mechanisch medium dat ons in staat stelt om op zo’n directe wijze een perfect gelijkend beeld van iemand te produceren, tegelijk ook zoveel psychologische en emotionele tegenstelling, verstoring en verwarring weet op te roepen. Barthes noemde dat de waanzin van de fotografie, iets wat we vandaag schijnbaar onderdrukken en hoogstens nog ervaren in het flauwe ongemak dat we voelen wanneer we onszelf op een foto zien. Ook dat legt Christiaens stukje bij beetje weer bloot.

In Camera

Met In Camera zet Christiaens haar eigen relatie, haar eigen identiteit en haar eigen beelden tegenover die van haar ouders. Op die manier stelt ze de traditionele relatie tussen man en vrouw en tussen fotograaf en model in vraag, zowel doorheen de tijd als binnen haar eigen familiegeschiedenis. Blikken kruisen elkaar en worden gereflecteerd binnen het beeld, buiten het beeld en door het beeld heen. Het gaat over verschillende perspectieven in verschillende tijden, over overeenkomsten en verschillen. Het gaat over kijken naar onszelf, ons lichaam, onze geliefden en anderen door het oog van de camera. Over het verkennen van de verschillende lagen en geschiedenissen van deze blikken - de blik van de geliefde, de blik van een kunstenaar, de gereflecteerde blik in de spiegel - en hoe ze onze identiteit helpen vormen, zowel in onszelf als door de ander.

Christiaens zoekt als vrouw-fotograaf het contact met haar partner; soms van buiten het beeld, via het beeld; soms binnen het beeld, huid tegen huid. Daarnaast plaatst ze zich tegenover haar moeder, die op haar beurt in oude foto’s in verhouding staat tot haar partner-fotograaf. Welke positie nemen de beide vrouwen in, toen en nu? Waar vermengen hun beelden en overlappen hun verhalen, waar lopen ze uiteen; waar ontsnappen ze aan ons, de kijker?

Christiaens meest recente werk, 3362 lines of black wool wordt voor het eerst tentoongesteld. De fotografe maakte het weefwerk in samenwerking met haar moeder.

Residentie

Arian onderzoekt samen met haar zoon de dynamiek tussen maker en onderwerp, tussen auteurschap en het loslaten daarvan, en hoe de ‘blik’ en interpretatie in (portret)fotografie worden beïnvloed. Ze brengt een fysiek en mentaal frame tot stand waarbinnen een reflectie ontstaat op de constructie van identiteiten, relaties, en het medium an sich. Fotografie staat initieel tussen Arian als fotograaf en Conan als model, maar al gauw vinden hier verschuivingen plaats en tekenen er zich sporen af van een experimenteel onderzoek.

Conan verkent nieuwe media zoals AI, video, collage, sculptuur en performance. Voor een kind zijn er geen grenzen tussen deze disciplines. De kracht van (kinderlijke) verbeelding en een ongedwongen speelsheid zijn overweldigend. Net zoals nachtmerries en het opgroeien in onze realiteit dat ook kunnen zijn. Wat is normaal en wat niet? Wat is de moeite waard om te tonen en wat niet, en wie beslist dat? Wat geeft zin of waanzin?
Aan de andere kant gaat Arian aan de slag met meer tactiele methodes zoals analoge fotografie, haken, borduren, schilderen en tekenen. Met deze ‘trage’ werkwijzen laat ze toeval, tijd en fragiliteit toe. Zo tilt ze het werk naar een ander niveau waarbij de waarde van fotografie, of kunst in het algemeen, wordt bevraagd. Heeft het medium een invloed op de waarde van het werk? Hoe bepalend is het technische aspect, en hoe dicterend zijn maker en onderwerp?

 In Gris Gallery wordt het project in opbouw getoond tijdens een residentie, waar het continu zal evolueren. Arian en Conan werken en beslissen ter plaatse wat er wordt toegevoegd, aangepast, verwijderd. De galerieruimte fungeert als een veranderlijke scène voor hun artistiek onderzoek, waar toeschouwers worden uitgenodigd om te ervaren en kennis te maken met het werk. Het is een tijdelijke ruimte waarin wordt geëxperimenteerd met tijd, identiteit, fluïditeit én de ervaring van de toeschouwer.

Stefan Vanthuyne & Lien Van Leemput